Varslag Plombieres

WANDELEN met de KWIK-BUS op 17 september 2017

 

WANDELEN in PLOMBIERES in HET LAND VAN HERVE

40 leden van onze club vertrekken met veel “goesting” zondagmorgen naar “Het Land van Herve” meer bepaald naar Plombières, op amper 5,9 km van het Drielandenpunt. Weer enkele nieuwe gezichten te bespeuren en ook de twee kleinkindjes van Raf met hun buggy’s… rijden mee. Leuk. Door het busraam zien we mooie vergezichten verschijnen en we rijden zowaar onder een indrukwekkend treinspoorviaduct bij het binnenrijden van Plombières. De vertrekzaal, getooid met talrijke muziek-instrumenten aan de muur, is nabij het Gemeentehuis van Plombières. De wandelaars kunnen 3,6 km, 5,76 km, 11,64 km of 20,81 km stappen. Keuze genoeg.

 

DOOR DE VOORMALIGE MIJNSITE NAAR DE KERK, RUSTEN IN EEN MAZDAGARAGE

Na de gebruikelijke koffie vertrekken we om de 11,640 km te gaan wandelen We stappen naar het Gemeentehuis met “L’union fait la force” op de voorgevel en een mijnkarretje er naast, verwijzend naar de tijd toen hier looderts en zinkerts werd gewonnen in de vroegere mijnsite achter het Gemeentehuis. We stappen naar de vroegere mijnsite die ondertussen een mooi natuurgebied is geworden, waar onder meer het zeldzame zinkviooltje groeit dat bijna nergens anders in de wereld nog te vinden is, als ik de drietalige infobordjes her en der geplaatst, mag geloven. We komen aan een kapelletje en stijgen dan naar de prachtige brede monumentale Onze-Lieve-Vrouwekerk van Plombières of Blieberg, met weeral een mijnkarretje ernaast. Nu volgt een ferme klim, ik vermoed de Braesberg, om vervolgens op een op en neergaande autoweg te komen die we verder volgen. Mooie vergezichten links en rechts zijn overal te zien, dat wel, maar achteraf zal blijken dat de wandeling te veel verloopt op verharde banen, te weinig op natuurpaden. Toch even een bosweg in nu. Onderweg zien we ook mooie smeedijzeren kruisen langsheen de baan staan. Bij een kapelletje St-Roch (1763) waar de heilige met een likkende hond werd aangeroepen om destijds de pest te genezen, komen we bij een groepje “Kwikskes” onder leiding van Raf met de kindjes genietend in hun buggy’s. Even babbelen. We bereiken de rustpost die in een kleine Mazda-garage is gevestigd. Wij hebben toch nog een plaatsje gevonden binnen… “Er is alleen nog plaats in de tentoongestelde Mazda’s” grapt Guido tegen enkele latere “plaatszoekers”.

 

LINTEN BRENGEN ONS IN VERWARRING

We marcheren wat later op een heel lange bijna vlakke landweg tussen de bomen, vermoedelijk een vroegere spoorbedding, met als maar meer bebossing. Heerlijk wandelen onder die bladerboog. Op een gegeven punt aan een splitsing is er verwarring… welk lint moeten we nu volgen? We volgen het verkeerde lint en bereiken te vroeg terug de startpost. Een geplante boom ter ere van het 40 jaar regeren van Koning Boudewijn met een mooi bloemenbed ervoor zien we nog even voor we de post bereiken. Na een verkwikkend boterhammetje keren we op onze stappen terug, volgen het juiste lint, weeral een autobaan met een lange redelijk steile klim naar de tweede rustpost, waar we onder een tentje gezet voor de garage van een burgerhuis, een drankje tanken. Op de top van de klim zien we een licht verwaarloosde watertoren staan. Even voorbij een mooi huis met Ardennese steen gebouwd, zien we in de verte het 1200 m lange spoorwegviaduct over het dal van de Geul in Moresnet, deelgemeente van Plombières. Vanmorgen zijn we er nog onderdoor gereden met de bus. Wat verder houden we even halt bij een verkoopstalletje met bio-fruit langs de weg, waar iemand nauwgezet fruit aan het wegen is. Maria merkt nog een kapelletje op met een “Chinese madonna” en dan bereiken we de rivier De Geul. Via een draaideurtje wandelen we het natuurgebied in en volgen de Geul. Terug heerlijk wandelen. Ergens lees ik, vermoedelijk op de plek waar ooit eens een station stond, iets over een treinongeval in 1902. We stappen verder langsheen een huizenrij rechts in de hoogte met hun lager afdalende kleine tuintjes om vervolgens via een hoofdstraat de vertrekzaal terug te bereiken.

 

EEN MOOIE NATUURWANDELING NAAR DE GROT

Ik besluit nog een tochtje bij te maken. Ik wandel door de mijnsite terug naar die monumentale kerk, die nu open is. Ik zie een modern interieur met enkele mooie heiligenbeelden, waaronder de heilige Odile. Ik ga terug naar de zaal maar kom nu de “Kwikskes” onder leiding van onze voorzitter tegen nabij de vroegere mijnsite. Ze vertellen mij enthousiast dat ik verder in de mijnsite een mooie wandeling kan maken… die zij net hebben gewandeld. Ik heb nog net de tijd er voor. Ik wandel dieper de mijnsite in, ga via een passerelle over de Geul die ik volg tot bij een grot, die een kunstmatige ondergrondse doorgang van de Geul is. Een prachtig zicht: links een houten uitzichtplatform op het water, voor mij een watervalletje en dan rechts de grot met het rustgevend geluid van kabbelend water. Een mooie wandel-tip van onze voorzitter. Bij mijn terugkeer bekijk ik ook nog de vijver kort bij de Geul, links nu.

Na 15 km wandelen vandaag, bereik ik terug de vertrekzaal, net de tijd nog voor een verdiende trappist.

Niet om 16 uur maar om 16u40 verlaten we Plombières. De verwarrende linten die ons ook al parten speelden zijn allicht de oorzaak hiervan. Twee dames bereikten daardoor laattijdig de bus. Volgende keer in Vlaanderen in de Zwalmstreek volgen we terug pijlen, hoop ik, dit is veel beter!

EVALUATIE

De wandeling was deels best aardig, maar toch vonden velen dat we te veel op verharde wegen hebben moeten stappen, al waren die vergezichten die we toen zagen bezijden de weg, wel mooi. Iedereen was het er wel over eens dat linten, vooral bij splitsingen, verwarrend zijn. In zijn slotwoordje op de bus zei onze voorzitter nog dat hij er meer van had verwacht. Toch hebben we weer een fijne wandeldag gehad, zonder regen en dat bijkomende wandelingetje in de voormalige mijnsite was best heel leuk. Dat vonden we er zo al van in de nabespreking in ‘t Café ‘t Zandhof in Bornem.

Nog veel wandelpret beste wandelvrienden en tot op een wandeling ergens in Vlaanderen… liefst met pijltjes.

 

Maurice

Foto's

 

 

Copyright © Raphaël De Smet